Hoofdsponsor
Nitroolympics, 2010, Hockenheim, Duitsland
Als ons team naar Hockenheim vertrekt is het altijd flink inslaan. Veel drinken en eten want vaak gaan
er kennissen, vrienden of familie mee om Hockenheim te ervaren.
Want Hockenheim is gewoon leuk. Je staat op een echt Formule 1 circuit, meestal is het mooi weer en
qua reistijd is het vanuit Nederland goed te doen. Daarnaast is het er netjes, is alles goed geregeld en
is er de beroemde zaterdagavondshow. Ook deze keer hadden we vrienden en vriendinnen mee.
Maar goed, afgezien hiervan, moest er natuurlijk ook geracet worden.
Na Santa Pod (2x) en Drachten, bleek dat de gewichtsveranderingen die wij aan de auto hadden
aangebracht een behoorlijke impact te hebben.
De auto voorzag Henri op diverse flinke tyre-shakes. Daar werden we niet blij van. Dit jaar hadden we
eigenlijk nog geen goede run gemaakt, behalve op Drachten en na het regenwater-seizoen van 2009
liepen de frustraties aardig op.
Op donderdag ochtend vertrokken we om klokslag 5 uur naar Hockenheim. Dit is onze reisdag,
bouwen we de tent op en moet de auto gekeurd worden. In de loop van de middag en avond
arriveerden de rest van de teamleden en vrienden en was de auto inmiddels goedgekeurd. Niets stond
ons nog in de weg om een paar goede runs neer te gaan zetten. Ware het niet dat we nog steeds de
tyre-shake in ons achterhoofd hadden……
Op vrijdag konden we dan de eerste
kwalificatieruns gaan maken. En waar wij zo bang
voor waren gebeurde ook: beide runs gingen
volledig in rook op met flinke tyre-shakes, terwijl er
grote aanpassingen aan het chassis gedaan
waren. Er moest toch echt wat gaan gebeuren.
Het hele team ging om de tafel zitten om te
overleggen wat onze volgende stap zou gaan
worden. Er moest toch een grote stap genomen
worden! Nu moet u weten dat grote stappen ook
flinke schade kunnen opleveren en aangezien wij
geen onbeperkt budget hebben, zijn we hier altijd
een beetje huiverig voor. Toch hadden we het
gevoel dat we deze keer geen keuze meer hadden
en zijn we met de afstellingen een andere – grote –
weg ingegaan en hebben flink wat aanpassingen
gedaan om zaterdag te kijken wat het effect zou gaan worden. De koppeling werd flink aangepakt,
nieuwe banden gemonteerd en wederom werd het chassis afgesteld. Op zaterdag moest het er dan
maar uitkomen, erop of eronder, de dood of de gladiatoren en meer van dat soort cliché’s vlogen door
de pit.
Henri had al aardig wat blauwe plekken opgelopen van de twee runs en was ietwat gespannen om dit
weer om te oren te krijgen. Maar de dragracer mag dan gespannen zijn, hij moet en zal zo snel
mogelijk naar de overkant gaan. Dat zit hem in zijn bloed en Henri popelde ook om de aanpassingen
te gaan testen.
Zaterdag, na een flinke burn-out, zetten Eric en Eus de auto in het goede spoor op de rechterbaan van
Hockenheim. Henri ging in stage en als een pijl uit een boog vloog Henri nagenoeg kaarsrecht naar de
finishlijn om daar een 6.59 op de klokken te zetten!!!!! We zagen geen rook, hoorden geen rare
geluiden en alles leek erop dat het goed was gegaan. Eindelijk viel de frustraties na anderhalf jaar
sappelen van het team af. We hadden ons
eigen record verbroken. Na een regenseizoen,
olieproblemen, kapotte zuigers, gebroken
krukas en een auto die niet van zijn plek wilde
komen, ging het team in het startvak volledig
uit hun dak.
Voor het in grote getale aanwezige publiek
werd dit ook opgemerkt, want hoewel de tijd
niet voldoende was om ons te kwalificeren voor
de eliminaies waren wij meer dan tevreden en
het publiek leefde met ons mee.
Direct gingen we natuurlijk het goede nieuws
aan Henri vertellen die verwachtingsvol stond
te wachten in de shutdown-zone. Ook hij ging
daar volledig uit zijn dak.
Maar goed, de tweede run die dag moest ook nog komen en we wilden ons toch wel kwalificeren voor
de eliminaties. De bumpspot (de langzaamste nummer 16) stond op 6.44 en opeens begon het toch te
kriebelen. Zou het mogelijk zijn om tot de laatste 16 door te dringen?
Direct terug in de pits werd de auto volledig nagekeken en alles werd in orde bevonden. Opnieuw
werd de koppeling afgesteld en waren we ruim op tijd klaar om de volgende run te gaan maken.
Henri stond keurig na de burnout met zijn tegenstander in de stage lampen, maar plotseling gingen
alle lichten uit, Henri stond al ruim drie seconden vol gas te geven en liet natuurlijk zijn gas los.
Plotseling ging de boom weer aan de kreeg Henri groen. Natuurlijk valt hiermee bijna niet goed te
starten en de run eindigde in een teleurstellende 8+
seconden. Henri en Eric gingen direct na terugkomst bij
de
racedirectie in protest, maar helaas bleek dit geen
haalbare zaak. Toch gaf de racedirectie indirect toe dat
een
en ander niet goed verlopen was, waardoor wij tijdens de
eerste eliminaties, toch een run mochten maken.
Wij waren als 19e geplaatst. Omdat er in het 16 veld een
auto niet kon starten, schoven wij een plaats op en
stonden we 18e. Als tweede “alternate” namen we aan de
zijkant plaats terwijl de eerste eliminatierond begon. Rolf
Amman met zijn Blown Nugget was eerste alternate en
stond voor ons te wachten. Het systeem is simpel. Als een
van
de 16 geplaatste auto’s niet start, mag de eerst volgende (Rolf Amman dus) invallen. Er moesten er
dus twee uitvallen, wilden wij nog mee doen in de eliminaties. Helaas voor ons viel er niemand uit, en
konden Rolf en Henri samen tegen elkaar een run maken.
Maar ook nu deed de startboom weer gek. Na flink op het gas te hangen te hebben, besloot Rolf
Amman naar de overkant te gaan en Henri zette de auto uit.
Wederom mochten we het opnieuw proberen en Henri was boos. Zo boos zelfs dat op de een of
andere manier hij een goede burnout kon maken en een goede start. Met een 6.56 zette hij wederom
ons record scherper en ging er weer een team uit zijn dak. In twee goede runs hadden we bewezen
dat we op de goede weg zijn. Niet geplaatst voor de kwalificaties maar wel met een hoop data en twee
fantastische runs hebben wij een goed weekend gehad.
De komende weken gaan wij ons voorbereiden op de Finals in Santa Pod. De verwachtingen zijn er
weer. De angst dat er iets kapot gaat is weg, de frustraties aan de kant gezet en vooral: de auto is
heel gebleven. Nu is het aan ons om onze verwachting waar te maken en misschien de 6.4 te halen.
Wie weet, want aan ons, Team Henri Joosten: Henri, Eric, Eus, Arjen, Frank en Sonja zal het niet
liggen……..tot dan!!
Met dank aan Garage Rijsenhout, Rijsbergen Automaterialen, MPM Motorolie, Polycars BV, Axsoft,
Eagle International Freight BV en Stena Line voor het voortdurende vertrouwen.
Eventverslag
© 2011 Henri Joosten Drag Racing